ಹೆಣ ನೋಡಿ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟೋದ್ಯಾಕೆ?!

-ಪ್ರೀತಿ ನಾಗರಾಜ್

ಅಂದ್ರೆ, ನಾವ್ ಮಲ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಯಾರೋ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡಿದಾರಾ? ನಮ್ಮ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಇಣುಕಿರಬಹುದಾ?’ ವಿಜಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಕ್ಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ತಾನು ಮಲಗಿದ್ದ ಗೋಡೆ ಆಚೆ ರಹಸ್ಯವಾದದ್ದೇನೋ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ತಾನು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತೆ ನಡುಕ ತರಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿಯ ಹೆದರಿಕೆ ಸತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕಿದವರ ಬಗ್ಗೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ನಡುಗಿಸುವ ದೆವ್ವಕ್ಕಿಂತ ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ? 


ಆವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಹೆಣ ತೂಗಿದ್ದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮೈ ಜುಂ ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಸಾದೃಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿ.. ಪೇಟೆಯ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕು ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಪ್ತ ಭಯಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುಂಬಿದಂತೆ. ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕ ಉರಿಯುವ ಜ್ವಾಲೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಬೆಳಕನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಪ್ರತಿಫಲನಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ ಹಾಗೆ. ಆ ಜೀವಗಳು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಬೆದರಿಸಿ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬರೀ ಬದುಕುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೇ ಜೀವ ಇಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿರುವ ಹೆಣಕ್ಕಿಂತ, ಹೆದರಿಕೆ ದೊಡ್ಡದು ಅನ್ನಿಸೋದು? ಆ ಹೆದರಿಕೆ ಜೀವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸೋದು? ಧಡ್ ಧಡ್ ಅಂತ ಬಂದು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಈ ಮೊದಲು ಜೀವ ಇತ್ತು ಎನ್ನುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಕೈಕಾಲು ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಯಾರೂ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡದೇ ಕಿರುಚಾಟ ಕೂಗಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮನೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಿರುಚಾಟದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಯಿತು.

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದರೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೇ ವಿನಾ ಕಿಟಕಿ ಕಡೆ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರಳಾ ದಿಂಬಿನ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಚಂದ್ರಮಣಿಗಳ ಜಪಮಾಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಸೂಸನ್ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಣಿಯ ರೋಸರಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಳು.

ಚಿತ್ರಾ ಮತ್ತು ವಿಜಿಯ ಹತ್ತಿರ ಇನ್ನೇನೂ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಕೈಯನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಾಬರಿಯಾದ ಜಯಸುಧಾ, ಕೋಟಿ ಎದ್ದು ಹುಡುಗಿಯರ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದುದು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಏನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಿರುಚಾಟ ಶುರುವಾಗಿ ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾಲ್ಕೂ ಜನ ಅಕ್ಷರಶಃ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿರುವುದು ಹೆಣ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಮೊದಲಿಗೆ ಹೇಳಿದವನೇ ಕೋಟಿ. ಮನೆಗೊಬ್ಬನೇ ದಿಕ್ಕಾದ ಆ ಗಂಡಾಳು ‘ಜಗದೇಕ ವೀರುಡು’ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ‘ಅತಿಲೋಕ ಸುಂದರಿ’ಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಸುದೈವಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಲೈಂಗಿಕತೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ.

ತನ್ನ ಗಂಡಸ್ತನಕ್ಕೆ, ಧೈರ್ಯದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇದೇ ಸೂಕ್ತ ವೇದಿಕೆ ಎನ್ನಿಸಿತೋ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಹೆದರಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸಿತೋ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನೇ ಕಿಟಕಿ ತನಕ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅತ್ತ ಇರುವುದನ್ನು ಲಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಅದು ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಜೋರು ಜೋರಾಗಿ ನಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಆವತ್ತಿನಿಂದ ಕೋಟಿ ‘ಹಿ ಮ್ಯಾನ್’ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ!

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಿರುಚಾಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕೋಟಿಯ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ಮುಂದೇನು ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಷನ್ ಕೊಡಬೇಕಂತ ತಿಳಿಯದೆ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದರು.ಜಯಾ ಅವನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕಿದಾಗ ಅವನಿಗಿಷ್ಟು ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ನಗುತ್ತಲೇ ಹೊರಗೆ ಹೋದ. ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದು ಇವರ ಭ್ರಮೆಯ ಆ ಹೆಣವನ್ನು ಆರಾಮಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತೂಗಿಸಿದ.

‘ಕೋಟೀ… ಏಮರಾ ಅದಿ?’ (ಏನೋ ಅದು?) ‘ಅಕ್ಕಾ, ಅದು ಹೆಣ ಅಲ್ಲಕ್ಕಾ, ಬೆಡ್‌ಶೀಟು’ ಎಂದ. ‘ಆಂ? ಏನಂದೆ? ಅಲ್ಲಿ ತಲೆ ಥರ ಕಾಣ್ತಾ ಇದೆಯಲ್ಲೊ?!!’ ‘ಆ ಅದೇ! ಅದು ತಲೆ ಅಲ್ಲಕ್ಕಾ, ಬೆಡ್‌ಶೀಟು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಗಂಟು ಹಾಕಿದಾರೆ. ಅದೇ ತಲೆ ಥರ ಕಾಣ್ತಿದೆ’ ಅಬ್ಬಾ! ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ಎಳೆದುಕೊಂಡರು. ತಲೆ ಥರ ದಪ್ಪಕ್ಕೆ ಕಂಡಿದ್ದೇನೋ ಸರಿ. ಆದರೆ ದೇಹ? ಉಳಿದದ್ದು ದೇಹದ ಥರ ಕಾಣ್ತಿತ್ತಲ್ಲ?

ಅಸಲಿಗೆ ಉಳಿದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯ ದೇಹದ ಯಾವ ಹೋಲಿಕೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಮೇಲೆ ಇಡೀ ಸನ್ನಿವೇಶ ಅಷ್ಟೊಂದು ಡ್ರಮಾಟಿಕ್ ಆದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮಲಗಿರುವ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ತರ್ಕ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಬಹುತೇಕ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದದ್ದು. ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಹಸಿವೆ, ನಿದ್ದೆ, ನೀರಡಿಕೆ, ನೋವು ಯಾವುದನ್ನೂ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತರದೆ ದೂರವೇ ಇಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗೇ ನಾವು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ಟಿದ ಹಗ್ಗವನ್ನೂ ಹಾವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುವುದು. ಮೇಲಿಂದ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬೆಡ್‌ಶೀಟಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೆಡ್ ಶೀಟನ್ನೇ ಯಾರೋ ಗಂಟು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಭಾರ ತಡೆಯಲಿ  ಅಂತ ಹಾಕಿದ ಗಂಟು ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪಕ್ಕೇ ಇತ್ತು. ಅದು ಕತ್ತಲ ನೆರಳಲ್ಲಿ ವಾರೆ ತಿರುಗಿದ ತಲೆ ಥರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲದೆ ಮೇಲಿನ ಫ್ಲಾಟಿನ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಗ್ರಿಲ್ಲಿನ ತಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಗಂಟು ಸೀದಾ ಕಿಟಕಿಯ ಎದುರಿಗೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಬಾಲ್ಕನಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದು, ಈ ಕಿಟಕಿಗೆ ಸಜ್ಜಾ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದದಿಂದ ಆಗಾಗ ಗಾಳಿಗೆ ಬಂದು ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಗಂಟು ತಲೆಯ ಥರ ಕಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಮನಸ್ಸೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಬ್ಬಳು ಕಿರುಚಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ವಿಷಯ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಧಾನ, ಅಥವಾ ಧೈರ್ಯವಾದರೂ ಇನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಬಂದೀತು? ಭಯ ತುಂಬಿ ಚೆಲ್ಲಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ, ಕೋಟಿ ಚೆಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನದ ನಗು ತುಂಬಿತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಹಬಂದಿಗೆ ತರುತ್ತಾ ಸೂಸನ್ ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ವಿಜಿಯ ನಾಸ್ತಿಕತೆಯನ್ನು ಹೀಗಳೆಯಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.

‘ಅದಕ್ಕೇ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು. ನೋಡು! ನೀನು ಹೆದರಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೆದರಿಸಿದೆ!’ ಅಂತ ಸೂಸನ್ ಕಟಕಿಯಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ರೋಸರಿಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.

‘ನನಗೆ ದೇವರಿಲ್ಲ, ಒಪ್ಪಿದೆ. ನಾನು ಹೆದರಿದ್ದು ಓಕೆ. ಆದರೆ ಮಾತ್ ಮಾತಿಗೂ ದೇವರ ಹೆಸರು ತರ್ತೀಯಲ್ಲಾ? ನೀನ್ಯಾಕೆ ಹೆದರಿದೆ?’ ವಿಜಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಕೇಳಿದಳು. ಹಳೇ ಪೇಪರ್ ಹಳೇ ಪಾತ್ರೆ ಅಂತ ಕೂಗಿ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅನುಪಯುಕ್ತ ವಸ್ತುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಜೀವದ ಹೆದರಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತೆ. ಮನುಷ್ಯ ಕುಬ್ಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೆವ್ವಕ್ಕೊ, ದೇವರಿಗೂ ತಾನೇ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದು ವಿಜಿಯ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

‘ದೇವರು ಇದ್ದ ಕಡೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇರಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸಿದೆ’ ಸೂಸನ್ ನಿರ್ಣಾಯಕವೆಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ‘ನಾನು ನಿನ್ನ ದೇವರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವಳೇನು? ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಮನುಷ್ಯರ ಪಾಪ ಜಾಸ್ತಿಯಾದ್ರೆ ದೇವರಿಗೆ ಲೋಡ್ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಾನೆ? ದೇವರು ಅದನ್ನ ಯಾರಿಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ ವಿಜಿ ಸೂಸನ್ ಕೈಲಿ ಯಕ್ಕಾಮಕ್ಕಾ ಬೈಸಿಕೊಂಡಳು. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೂ ದೇವರ ಮುಂದೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚದೆ, ನಂಬಿಕೆ ಇಡದೆ, ಇಂಥಾ ಸಂದಿಗ್ಧಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ತಲೆಹರಟೆ ಅನ್ನೋಲ್ಲವೇನು?
‘ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರು. ಇದು ಸೀರಿಯಸ್ ವಿಷಯ’ ಅಂದಳು ಸೂಸನ್. ಅವಳಿಗೆ ಇದ್ದ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೇ ಬೇರೆ.

‘ಸತ್ತವರು ದೇವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಅಂತಾರಲ್ಲ? ಮತ್ತೆ ಹೆಣವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಹೆದರೋದು ಯಾಕೆ?’ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದೆ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಸೂಸನ್. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ‘ದೆವ್ವ’ ಎನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲ. ದೇವರನ್ನು ‘ಹೋಲಿ ಘೋಸ್ಟ್’ ಅಂದರೆ ‘ಪವಿತ್ರಾತ್ಮ’ ಅಂತ ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಸೇಟನ್ ಅಂದರೆ ಕೇಡು ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸೇಟನ್ನನ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯ ಪಶುವಾಗುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ಚರ್ಚ್ ನಂಬಿರುವ ಅಂಶ.

ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ಸಾವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಭಯಾನಕ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರ, ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಈ ಜಂಜಾಟ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ, ಟೈಲರ್ರು, ಬ್ಲೌಸು. ಡ್ರಸ್ ಮಟೀರಿಯಲ್ಲು, ಪೆಟ್ರೋಲು, ಹೊಸಾ ಕಾರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ದುಃಖ ಒಂಥರಾ ಲಕ್ಷುರಿಯ ವಸ್ತುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಳುತ್ತಾ ಕೂತರೆ ಅಕ್ಕಿ ತಂತಾನೇ ಕುಕ್ಕರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅನ್ನ ಆಗುತ್ತಾ? ಬೇಳೆ ತರಕಾರಿ ತಂತಾವೇ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಬೆಂಕಿ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಬೆಂದು ಸಾರಾಗುತ್ತಾ? ಹುಳಿಯೋ ಖಾರವೋ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಅದನ್ನು ನಾಲಿಗೆ ಗುರುತಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾ? ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ರೋಮಾಂಚನವಾಗದೇ ಇರುತ್ತಾ? ಕಾಮಕ್ಕೆ ದೇಹ ಸ್ಪಂದಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾ?

ದುಃಖಕ್ಕೆ ‘ಶೆಲ್ಫ್ ಲೈಫ್’ ಕಡಿಮೆ, ಹಾಗೇ ಸುಖಕ್ಕೂ ಕೂಡ. ಮಧ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಸದಾ ಸಮತೋಲಿತವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ‘ಧಡಕು’ಗಳಿಂದ, ಪುಟ್ಟಾಣಿ ಸಂತೋಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದು ಏಕಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ. ಅದನ್ನೇ ಬದುಕುತ್ತಾ ಸುಖ ಬರಲಿ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಾ, ದುಃಖ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂತ ಹೆದರುತ್ತಾ ಒಂದು ದಿನ ಸತ್ತೇಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಅದಕ್ಕೇ ಸೂಸನ್ ಹೇಳಿದ ಉತ್ತರ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು ವಿಜಿಗೆ. ‘ನೀನು ಏನ್ ಬೇಕಾದರೂ ಅಂದ್ಕೋ. ನನ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡು’ ಅನ್ನುತ್ತಾ ವಿಜಿ ಉತ್ತರ ಹೊರಡಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಕಟಿಬದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು.

‘ದೇವರಿಗೆ ಭಾರ ಅಂತ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ನಂಬದವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗೇ  ಕೊಡ್ತಾನೆ’ ಅಂತ ಕಿರುಗಣ್ಣಾಗಿಸಿ ಕೊಂಕು ನುಡಿದಳು ಸೂಸನ್.

‘ಅವನನ್ನು ನಂಬದೆ ಪಾಪ ಮಾಡುವವರಿಗಿಂತ ಅವನನ್ನು ನಂಬಿಯೂ ಪಾಪ ಮಾಡುವವರು ಇನ್ನೂ ಪಾಪಿಷ್ಟರಲ್ವಾ? ಕನಿಷ್ಠ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದವರು ಮಾತ್ ಮಾತಿಗೂ ‘ದೇವ್ರೇ’ ಅಂತ ಅವನನ್ನ ಕರೆದು ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲ್ಲ. ಅಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ವಿಜಿ ಕೇಳಿದಳು.

‘ಸಾರಿ. ನಾನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೂತು ಬೈಬಲ್ ಓದೋಣ ಬಾ’ ಅಂತ ಸೂಸನ್ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಿದಳು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ವಿಜಿ ಒಪ್ಪುವ ಚಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ‘ನೀನೇ ಓದು. ಆಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹೇಳು’ ‘ಹೇಳ್ತೀನಷ್ಟೇ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಿಶ್ನೆ ಕೇಳೋದಿದ್ರೆ ಚರ್ಚಿಗೆ ಬಾ. ಫಾದರ್ ಉತ್ತರ ಹೇಳ್ತಾರೆ.’ ‘ಅವರ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಬೇಡ. ನೀನು ಸಾವಿರ ಸಾರಿ ಓದಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ? ನೀನೇ ಹೇಳು’ ಅದ್ಯಾಕೋ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿದ್ದು ಕೊಂಕುಮಾತೆನಿಸಿ ಸೂಸನ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ‘ನಿನ್ ಭಗವದ್ಗೀತೇಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಇರಬೇಕಲ್ಲ? ಅದರಲ್ಲೇ ಹುಡುಕ್ಕೋ…’

‘ಹಹಹ!! ಎಲ್ಲಾ ಇದೆ ನಿಜ. ಅದರೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರುವಾಗಿಲ್ಲ. ದೇವರಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿ ಹುಡುಕೋದಕ್ಕಿಂತ ಕತ್ತಲೇಲಿ ಹುಡುಕೋ ಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಕನಿಕರ ಇದೆ. ಓದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೈಬಲ್ಲೂ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯೂ ಒಂದೇ.’ ‘ಅಹಂಕಾರ ನಿನಗೆ. ನಾವು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿಯೇ ಹುಡುಕ್ತಿದೀವಿ. ನೀನ್ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಕೂತ್ಕೋ…’ ‘ಲೈಟ್ ಹಾಕಿದೀಯ ಸರಿ. ಆದರೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಓಪನ್ ಆಗಿದೆಯಾ? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ದೇವರು ಕಂಡ್ರೂ ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು?’

ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣ ಎಂಥ ಅಸಂಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತೆಂದರೆ, ಹೆದರಿಕೆ ಕಳೆದ ಕೂಡಲೇ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಜಗಳ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳ ಕೋಟಿ ಮಾತ್ರ ‘ಈ ಬೆಡ್‌ಶೀಟು ಯಾಕೆ ಕಟ್ಟಿರಬಹುದು? ಯಾರು ಕಟ್ಟಿರಬಹುದು?’ ಅಂತ ಜಯಸುಧಾನ್ನ ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಚಾವ್ ಮಾಡಿದ. ಜಯಸುಧಾಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದಳು.

ಕೋಟಿ ಮೇಲಿನ ಫ್ಲಾಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ. ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿತ್ತು. ಅವರು ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಜನ ಬಂಗಾಳ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ದಿಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಹುಡುಗರು ಶೇರಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಬೆಡ್‌ಶೀಟು ಅವರ ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದಲೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಯಾರೋ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೀಗ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು.

ಆ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಗರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ವಿಪ್ರೋ, ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ಸು ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರ ನೀತಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವ ತಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ. ಐಟಿ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೊದಲ ಹಂತದ ಗುಳೆ ಹೊರಟವರ ಜೀವನ ಅದು. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದಿಂದ ಇದ್ದವರ ಕಥೆ ಬಿಡಿ, ಈಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರು ಮೊದಲ ಪೀಳಿಗೆಯ ಜನ.

ದೂರದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಹುಡುಗರು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಇಳಿಯ ತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ ಊರೆನ್ನುವ ಆ ಮನೆ, ಮೊದಲಿಗೆ ಮಂಟಪವಾಯಿತು, ನಂತರ ಛತ್ರವಾಯಿತು, ನಂತರ ಗಿಜಿಗುಟ್ಟುವ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ಯಾಗು ಕಟ್ಟಿ ಬಂದು ಇಳಿಯುವವರೇ! ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹೊರಡುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ಸಿಗ್ನಲ್ ಲೈಟುಗಳಿಂದ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಊರ ಗಡಿ ಸುತ್ತಲ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ನೊಣೆದು ಬಕಾಸುರನಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹಸಿದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಈಗ ಚುಕ್ಕಿ ಆಟದಂತೆ ಅರ್ಧ ಕಿಲೋಮೀಟರಿಗೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಲೈಟುಗಳು ಅವತರಿಸತೊಡಗಿದವು. ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಒನ್ ವೇಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಸಂಬಳ ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಬಾಡಿಗೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು.

ಕನ್ನಡದ ಜನಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಸಿಗುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಮಾರುವವರೂ ಹಿಂದಿ ಕಲಿತು ತಂತಮ್ಮ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಹುಬೇಗ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕನ್ನಡಿಗರು ಅವಡುಗಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಬಾಂಧವ ಕೆಂಪೇಗೌಡರು ಕಟ್ಟಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಂಬಗಳ ಗಡಿಯ ಈ ಊರು ತಮಿಳು, ಮಲಯಾಳಂ, ತೆಲುಗು, ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲೀಷಿಗೆ ಮಣೆ ಹಾಕುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆಕ್ರೋಶಪಡುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರು.

ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಬಾಲ್ಕನಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹತ್ತಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಮನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು.

‘ಅಂದ್ರೆ, ನಾವ್ ಮಲ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಯಾರೋ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡಿದಾರಾ? ನಮ್ಮ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಇಣುಕಿರಬಹುದಾ?’ ವಿಜಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಕ್ಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು. ತಾನು ಮಲಗಿದ್ದ ಗೋಡೆ ಆಚೆ ರಹಸ್ಯವಾದದ್ದೇನೋ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ತಾನು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತೆ ನಡುಕ ತರಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿಯ ಹೆದರಿಕೆ ಸತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕಿದವರ ಬಗ್ಗೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ನಡುಗಿಸುವ ದೆವ್ವಕ್ಕಿಂತ ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ? 

 

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇರಬೇಕು

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಎಸ್ ಎಲ್ ಬೈರಪ್ಪನವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, “ಲಿಖಿತ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಇಲ್ಲದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಲಿಖಿತ ಹಾಗೂ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರ ಸಂವಿಧಾನ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯ ಯಾವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದೆ?” ಎಂದು ಖಾರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಹೌದು ಅವರ ಮಾತು ನಿಜ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥ. ಅದಕ್ಕನುಸರವಾಗಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಕಾಮನ್‌ಸೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ತಾವು ಸಂವಿಧಾನ ರಕ್ಷಕರೆಂದು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಸಂವಿಧಾನ ಉಳಿದಿದೆ, ನಾವು ಸಂವಿಧಾನ ಉಳಿಸುವವರು, ಅವರು ಬಿಳಿಸುವವರೆಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಾ, ಹೊಲಸು ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನೇ ಗುರಾಣಿಯಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಮೊದಲು ನೈತಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಂಬುದು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅದಿಲ್ಲದೇ ಯಾವ ಸಂವಿಧಾನವಿದ್ದು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಅವಿವೇಕಿ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಕೆಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ವರ್ತನೆಗಳೇ ನಿದರ್ಶನ.

ತಂಗಿಯ ಮಹತ್ವ, ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು!


ನಾನು ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಘಟನೆ, ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ರಕ್ಷಬಂಧನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಲೋಕಲ್ ರಜೆ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ಕೂಡ ರಜೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿ ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಾಕಿಗಳೇ ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು‌ ಶಿಕ್ಷಕರಾದಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೈಗೂ ರಾಕಿ ಕಟ್ಟಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರೂ ನನ್ನ ಕೈಯಗೆ ರಾಕಿ ಕಟ್ಟದೇ ಇದ್ದುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದೊಂದು ಅಪೂರ್ಣವಾದಂತೆನಿಸಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು, ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೈಗೂ ರಾಕಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದವು. ಇದೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದವು
” ಸರ್ ನೀವು ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಲ್ವ?”
“ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದೆ.
“ನಿಮ್ಮ ಕೈಗೆ ರಾಕಿನೇ ಕಟ್ಟಿಲ್ವಲ್ಲ ಸರ್?” ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದರು ಮಕ್ಕಳು.

” ಹೌದು ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ.

ನಿಮಗೆ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ವ ಸರ್?” ಮತ್ತೆ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದವು.

ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಂತಾಗಿ, “ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೇ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಅಂತ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ. ಮುಂದಿನ ಒಂದೇ ತಾಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೇ ಸುಳಿವು ಸಿಗದಂತೆ ಶಾಲೆಯ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ರಾಕಿ ಜತೆಗೆ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿ ತಂದು, ಮಕ್ಕಳು ಸರತಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಸಿಹಿ ಹಂಚಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, “ಸರ್ ಇನ್ಮುಂದೆ ಇಷ್ಟು ಜನ ತಂಗಿಯರು ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ” ಎಂದು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ನಕ್ಕರು ನಗಿಸಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ರಾಕಿಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನನಗೂ ಸಂಭ್ರಮ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಯಿತು. ವಿಪರೀತ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೈದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಲಿ, ನಿರಾಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ರಕ್ಷಾ ಬಂಧನ ಬಂತೆಂದರೆ, ನೂರಾರು ರಾಕಿಗಳು ಅಂದೊಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಶಾಲೆ ತೊರೆದ ನಂತರ, ಮತ್ತೆ ಕೈಗಳಿಗೆ ರಾಕಿ ಕಾಣದೇ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ಅನಾಥಭಾವ.

ಇದೆಲ್ಲ ಇವತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು.

ಸಂತ್ರಸ್ತರ ನೆರವಿಗೆ ಧಾವಿಸದ ಇವರ ಜನ್ಮಕ್ಕಿಷ್ಟು!

ಈ ವರ್ಷದ ಮಹಾಮಳೆಗೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ರಾಜ್ಯವೇ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಜನರು ಮನೆ-ಮಠ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಾರೆ. ಅಸಂಖ್ಯ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳು ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿವೆ. ಮಕ್ಕಳು, ಮುದುಕರು, ರೋಗಿಗಳು, ಮನೆಯ ಸಾಮಾನು ಸರಂಜಾಮುಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ದಾಖಲಾತಿಗಳು, ಪಹಣಿಗಳು ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳು, ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಬೆವರು ಹರಿಸಿ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣವು, ಜಾನುವಾರುಗಳು ಕಣ್ಣುಮುಂದೆಯೇ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿವೆ. ಜನರು ಇದೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಭಯಭೀತರಾಗಿದ್ದಾಾರೆ. ಅವರು ಜೀವಚ್ಛವದಂತಾಗಿದ್ದಾಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಜನರು ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಸಿವೆಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬದುಕುಳಿದವರು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಕರಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ್ಯಾರೂ ಜನರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಭವ್ಯಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಪ್ರವಾಹ ನೋಡಿ ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ. ಅಲ್ಲ, ಅಂಥ ಬೇಸಿಗೆ ಬಿಸಿಲನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಭಿಕ್ಷುಕರಂತೆ ಮನೆಮನೆಗೆ ವೋಟು ಕೇಳಲು ಹೋದವರು, ಈಗ ಪ್ರವಾಹಪಿಡಿತ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ನಿಮಗೆ ಮತ ನೀಡಿದ ಅದೇ ಮತದಾರರನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವ? ಜನರಿಂದ ಗೆದ್ದು ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಹಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಈ ಭ್ರಷ್ಟರು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲುಭಾಗದಷ್ಟೂ ಪ್ರವಾಹ ಪಿಡಿತ ಜನರಿಗಾಗಿ ನೀಡಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್-ಜೆಡಿಎಸ್‌ನವರು ಟ್ವಿಟರ್ ಮೂಲಕ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಹೇಸಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬೇ ಒಬ್ಬನು ಸರಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಪ್ರವಾಹಪಿಡಿತ ಜನರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಮೇಲೆ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ ಬಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ‘ಪ್ರವಾಹ ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್-ಜೆಡಿಎಸ್ ಟ್ವಿಟ್ ಪ್ರವಾಹ ಹರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮೈತ್ರಿ ಸರಕಾರ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಸೂಕ್ತ ಮುಂಜಾಗ್ರತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಾ? ಮೈತ್ರಿ ಸರಕಾರ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಒಂದರಲ್ಲೇ ಸುರಿದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಳೆಗೆ ಆದ ಅವಾಂತರವೆಷ್ಟು ? ಅದೆಷ್ಟು ಮುಂಜಾಗ್ರತ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರವಾಹ ಪಿಡಿತರ ನೆರವಿಗೆ ಬರಲು ಅಧಿಕಾರವೇ ಇರಬೇಕಾ? ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೂ ಜನರ ರಕ್ಷಣೆ ಕಾರ್ಯ, ಗಂಜಿ ಕೇಂದ್ರ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಸತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲವಾ? ಹಲವಾರು ಸಂಘ-ಸೇವಾಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಯುವಕರು, ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಗುಂಪು, ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಸಂತ್ರಸ್ತರ ನೆರವಿಗಾಗಿ ದೂರದೂರಿನಿಂದ ಪ್ರವಾಹಪಿಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಊಟ-ಉಪಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಯಾವ ಅಧಿಕಾರ ಇದೆ? ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸರಕಾರವೇ ಮಾಡಬೇಕಾ? ನಿಮಗೇನಾಗಿದೆ ಧಾಡಿ? ಅಧಿಕಾರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವ, ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾರ ಸಹಾಯಕ್ಕೂ ಬಾರದ, ಬರೀ ಟ್ವಿಟ್ಟರ್‌ನಲ್ಲೇ ಬೊಗಳೆ ಬಿಡುವ ಇಂಥ ಭಂಡರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಜನರು ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ನರಳುವುದು ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಪ್ರವಾಹ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಶಾಪ ತಟ್ಟದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ನೆನಪಿರಲಿ.

ರವಿ, ಜಾನೇಕಲ್

‘ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಟೈಗರ್’ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ?

ಅಂದು 1952 ಏಪ್ರಿಲ್ 11ರ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಸಮಯ. ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಶ್ರೀ ಗಂಗಾನಗರದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಭಾರತದ ‘ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಟೈಗರ್‌’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಅಪ್ರತಿಮ ವೀರ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಜನನವಾಯಿತು.

ರವಿಂದರ್ ಕೌಶಿಕ್
ರವಿಂದರ್ ಕೌಶಿಕ್
ಬಾಲಕ ರವಿಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್‌ಗೆ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗಲೇ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಾಳಜಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವಾಜಿ, ಸುಭಾಷ್, ಆಜಾದ್‌ರ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಬೆಳೆದ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ಜಾಯಮಾನ ಆ ಹುಡುಗನದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕೌಶಿಕ್, ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಸುಭಾಷ್ ಮತ್ತು ಆಜಾದ್‌ರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹಠ ಮಾಡಿ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ರಂಗಭೂಮಿಯೆಡೆಗೆ ಒಲವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಪ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಟನೆಯೂ ಮೈಗೂಡಿತು. ಯಾವ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದೆ ಕೈಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಲಕ್ನೌನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ, ಬಹುಮಾನವನ್ನೂ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ.

ನಾವೊಂದು ಬಗೆದರೆ, ಆ ದೈವವೊಂದು ಬಗೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂತೆ ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಭಾರತದ ಗುಪ್ತದಳ ‘ರಾ'(RAW) ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಆತನನ್ನು RAWಗೆ ಸೇರುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು. ಮೊದಲೇ ದೇಶ ಪ್ರೇಮ ಉಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದ ಯುವಕ ಕೌಶಿಕ್‌ಗೆ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾದಂತಾಯಿತು. ಡಿಗ್ರಿಯನ್ನು ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆಗೆ ಮುಗಿಸಿದವನೇ ತನ್ನ 23ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ RAWಗೆ ವಿಶೇಷ ‘ಅಂಡರ್ ಕವರ್‌’ ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದ. RAW ಕೂಡ ಅವನ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬಂತೆ ಕೌಶಿಕ್ ಡ್ಯುಟಿಗೆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿಷನ್‌ನ ಮೇಲೆ ಕಳುಹಿಸಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ದಿನಗಳು ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್‌ನನ್ನು RAW, ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಸತತ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ತರಬೇತಿಯನ್ನೂ ನೀಡಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ 100 ಪ್ರತಿಶತ ವಿವರಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿ ಕೌಶಿಕ್‌ಗೆ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಪದ್ಧತಿಯಂತೆ ಸುನ್ನತ್(Circumcision) ಅನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉರ್ದು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಧಾರ್ಮಿಕಾಚರಣೆಯನ್ನೂ ಕಲಿತ. ಆ ಯುವಕನ ಕಲಿಕೆಯು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಇನ್ನಿತರ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ತನ್ನ ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯಷ್ಟೇ ಸರಾಗವಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ವೇಳೆ ಆತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಸಲ್ಮಾನನಾಗಿದ್ದ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯೂ ಸಹ ‘ಅವನು ಮುಸಲ್ಮಾನನಲ್ಲ’ ಎಂದರೆ ನಂಬಲಾರದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದ. 1975 ರಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕ್‌ನನ್ನು ‘ನಬೀ ಅಹಮ್ಮದ್ ಶಕೀರ್‌’ ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಭಾರತದ ಅಂಡರ್‌ಕವರ್ ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋದವನೇ ಕರಾಚಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಸ್‌ಎಲ್‌ಬಿಯನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿದ. ಎಲ್‌ಎಲ್‌ಬಿ ಪದವಿ ಕೇವಲ ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆಗಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಸಲೀ ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡುವ ಸಮಯ ಈಗ ಬಂದೊದಗಿತ್ತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಸೇರಿ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಮೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ.

ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಂತೆ ಪ್ರೀತಿ ಕುರುಡು. ಅದು ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಜೊತೆಗೂ ಆಯಿತು. ‘ಅಮಾನತ್‌’ ಎಂಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಯುವತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ತಂದೆಯಾದ. ಆತ ಅಲ್ಲಿನ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ 1979ರಿಂದ 1983ರವರೆಗೆ ಇದ್ದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರಿಯುತ್ತಾ ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ಅಮೃತವೆನಿಸುವ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ BLACK TIGER ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನೂ ನೀಡಿದರು. ಕೌಶಿಕ್ ಭಾರತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದದ್ದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 26 ವರ್ಷಗಳು. ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಸೇವೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಮೋಘವಾದದ್ದು. ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೌಶಿಕ್ ಮಾಡಿದಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಎಷ್ಟೋ RAW ಏಜೆಂಟ್‌ಗಳು ಮಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೌಶಿಕ್ ಕೊಟ್ಟ ಅತ್ಯುಪಯುಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದ ಭಾರತದ ನಡಿಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಲಕ್ಕೇರಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಕುತಂತ್ರಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಭಾರತ ‘ಚೆಕ್‌ಮೇಟ್‌’ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಗಡಿ ಭಾಗಗಳಿಂದಲೂ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬರುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಕ್ಷರಶಃ ಉಲ್ಟಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರ ಕೌಶಿಕ್.

ಪ್ರತೀ ಆರಂಭಕ್ಕೊಂದು ಅಂತ್ಯವಿರಬೇಕು ನಿಜ. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮವೂ ಹೌದು. 1983 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಗುಪ್ತಚರ ದಳ, ಇನ್ಯತ್ ಮಸಿಹಾ ಎಂಬ ಏಜೆಂಟ್‌ನನ್ನು ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಟೈಗರ್‌ನ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿತು. ‘ರಾ’ದ ಈ ಕೆಲಸ ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಜವರಾಯನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಇನ್ಯತ್ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಇಂಟಲಿಜೆನ್ಸ್ ಐಖಐ ಏಜೆಂಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ. ಅದಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ‘ನಬೀ ಅಹಮ್ಮದ್‌’ ಅಲಿಯಾಸ್ ‘ರವೀಂದ್ರ ಕೈಶಿಕ್‌ನ’ ಅಸಲೀ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಿತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ.

ಕೌಶಿಕ್‌ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸತತ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಿಚಾರಣೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನರಕ ತೋರಿಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ 1985 ರಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಮರಣ ದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಲಾಯಿತು. ಕೌಶಿಕ್‌ನನ್ನು ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜೈಲುಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸತತ 16 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಕುಂದುತರುವಂತಹ ವಾತಾವರಣವಿರುವ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿದರು. ಇದರಿಂದ ಕೌಶಿಕ್‌ಗೆ ಟಿ.ಬಿ., ಅಸ್ತಮಾ ಮತ್ತಿನ್ನಿತರ ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಆತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿಗಳು ತನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಹಿಂಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಂತೂ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದಿದ್ದ- ‘ಕ್ಯಾ ಭಾರತ್ ಜೈಸೇ ಬಡೇ ದೇಶ್ ಕೆ ಲಿಯೇ ಕುರ್ಬಾನಿ ದೇನೆ ವಾಲೋಂಕೊ ಯಹೀ ಮಿಲ್ತಾ ಹೈ?’ (ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ತ್ಯಾಗಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಬಹುಮಾನ ಇದೇನಾ?)!

ನವೆಂಬರ್ 21, 2001ರಂದು ಶ್ವಾಸಕೋಶ ಮತ್ತು ಹೃದಯ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದ. ಕೌಶಿಕ್‌ನನ್ನು ಜೈಲಿನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೂಳಲಾಯಿತು. ಆತನ ತಾಯಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದರೂ ಮಾನಿವೀಯತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲಾದರೂ ಒಂದಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರ ಉತ್ತರ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಪರದೇಶಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅಸುನೀಗಿದವನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಘನ ಸರ್ಕಾರ ಕೇವಲ 500 ರುಪಾಯಿಗಳ ಮಾಶಾಸನ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಮನೆಯವರು ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡುವ ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಕೈಯೊಡ್ಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅನ್ಯ ದೇಶಗಳಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್‌ನಂತಹ ದಿನಗಳನ್ನು ನಾವು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಜನ್ಮದಿನವಿರಲಿ, ಕೌಶಿಕ್‌ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರಂತ. ಇಂದು ಭಾರತದ ಆ ವೀರಪುತ್ರನ ಜನ್ಮದಿನ, ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ!!

ಮೂಲ ಬರಹಗಾರರು: ಚಿರಂಜೀವಿ ಭಟ್.

ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಹೀಗೊಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿದೆಯಾ?

ಜನಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸುಲಭವೋ ಅದನ್ನೇ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮದ್ಯಪಾನ ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಲಾಗುವು” “ದೂಮಪಾನ ಕೇವಲ ಹದಿನೈದು ಬಿಡಿಸಲಾಗುವುದು” ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ “ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌‌ಗೆ ದಾಸ”ರಾದವರನ್ನು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಲಾಗುವುದು ಅಂತ ಇದುವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿದ್ದು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಬ್ ಕಿ ಬಾರ್ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ ಎನ್ನುತ್ತಿವೆ ಮತಗಟ್ಟೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಡುವಿನ ಕೆಸರೆರಚಾಟದಲ್ಲಿ ದೇಶದ್ಯಾಂತ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೇಶದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ರಾಡಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಜೆಡಿಎಸ್, ಬಿಎಸ್‌ಪಿ ಇನ್ನಿತರ ಪಕ್ಷಗಳು ಒಂದುಗೂಡಿ ಮಹಾಗಠಬಂಧನ ರಚಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಬಾರಿ ಲೋಕಸಭೆಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಶತಾಯಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದವು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದವು. ಆದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಮತದಾರ ಈಗ ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದನಲ್ಲ. ಅವರ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಯಬೇಕಲ್ಲ? ಮತದಾರನಿಗೆ ಮಂತ್ರ ಹಾಕಿ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈಗ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಯಾವ ಆಟಗಳು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಲೋಕಸಮರ ಅಂತಿಮ ಹಂತವೂ ಮುಗಿದು ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ಭಾರಿಯೂ ‘ಅಬ್ ಕಿ ಬಾರ್ ಮೋದಿ ಸರಕಾರ’ ಘೋಷವಾಕ್ಯ ಮತ್ತೆ ನಿಜವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮತದಾರರಿಗೆ ಮನದಟ್ಟಾದರೆ, ಮಹಾಗಠಬಂದನದ ತಂಡಕ್ಕಂತೂ ಕೈ ಹಿಚುಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತದಂತೆ, ಕೈಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಉಸುರು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಕಳೆದೆರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ನಡೆಸಿದ ಎಕ್ಸಿಟ್‌ಪೋಲ್ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದಿವೆ. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎನ್‌ಡಿಎ ಸರಕಾರ ರಚನೆಯಾಗಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಭಾರತದ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕಾಗಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದೆ.

ಇದರ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ನಡೆಸುವ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ನಿಜವೋ, ಸುಳ್ಳೋ, ಇಂಥ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಬೇಕೋ, ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪರ-ವಿರೋಧ ಟ್ವಿಟ್ ಸಮರ ಸಾರಿವೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಅಥವಾ ಮಹಾಗಠಬಂಧನದ ಪಕ್ಷಗಳು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಈಗ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗರಂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಗಾಸಿಪ್‌ಗಳು, ಇವು ಕೇಂದ್ರದ ಪರವಾಗಿ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಗಳು, ಇಂಥ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಂಬಬೇಡಿ ಎಂದು ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರೆಲ್ಲ ಎಕ್ಸಿಟ್‌ಪೋಲ್ ವಿರುದ್ಧ ಕಿಡಿಕಾರುತ್ತಿದ್ದಾಾರೆ. ಈ ಹಿಂದೆ, ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಸಂಬಂಧ ಕೇಂದ್ರ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಮುಂದಾದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ದೊಡ್ಡ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಇಂತಹ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರು, ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಿಷೇಧಿಸಕೂಡದು ಎಂದು ಅರಚಾಡಿದ್ದರು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಚುನಾವಣಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳೆಂಬ ಇಡೀ ಎಪಿಸೋಡೇ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳ ಮೂಟೆಯಂತಿದೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಚುನಾವಣಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರ ಭಾವನೆ ಏನಿದೆ? ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಹಾಗಂತ ಇದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುವವರು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಅಥವಾ ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವ್ಯಾಾಪ್ತಿಯ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಮತದಾರರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನೂರರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಮಂದಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೇ ಕೇಳಿ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಫಲಿತಾಂಶ ತಯಾರಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮತದಾರರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳು ಮತದಾರರ ಭಾವನೆಯ ಮೇಲೆ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುತ್ತವೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಹುತೇಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ದೂರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ 2004ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಮರಳಿ ಅಧಿಕಾರ ಸೂತ್ರ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ದೇಶದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹೇಳಿದ್ದವು. ಈ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ದೇವೆಗೌಡ ನೇತೃತ್ವದ ಜೆಡಿಎಸ್ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲದ ಪಕ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಇತರರು ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಕತೆಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಜೆಡಿಎಸ್ ಐವತ್ತೆಂಟು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ ಸರ್ಕಾರದ ಪಾಲುದಾರನಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತ್ತು.

2004ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ‘ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂಬ ಎನ್‌ಡಿಎ ಘೋಷವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಮರುಳಾದವಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದವು. ಎನ್‌ಡಿಎ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯಲಿದೆ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಫಲಿತಾಂಶ ತಲೆಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ ಮತ್ತೆ ಕೇಂದ್ರದ ಅಧಿಕಾರ ಗದ್ದುಗೆ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. 2014ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಎಕ್ಸಿಟ್ ಪೋಲ್‌ಗಳು ಪ್ರಕಾರ ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವ ದ ಎನ್‌ಡಿಎ ಸರಕಾರ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನ ಗೆದ್ದು ಸರಕಾರ ರಚಿಸಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದವು. ಇಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ 200ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಿದೆ ಎಂದೇ ಎಲ್ಲ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಳಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲೂ ಟೈಮ್‌ಸ್‌‌ನೌ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಕಾರ ಬಿಜೆಪಿ 100ರ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ಎನ್‌ಡಿಎ ಬಿಜೆಪಿ 336 ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿ ಹೊಸ ಸರಕಾರ ರಚಿಸಿ, ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ತಲೆಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಬಹುತೇಕ ಸಲ ಚುನಾವಣಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳೇ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿವೆ. ಇದು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಈಗ ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆ, ಮತಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಕಿಡಿಕಾರುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧ ರಾಜಕೀಯವೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನಲ್ಲ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು, ಮತಯಂತ್ರವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಹಳೆಯ ಚುನಾವಣಾ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೇ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕೆಂದು ಎಂದು ಅರಚುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಳೆದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಮೇಲೆ,‌ಮತಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇದೆ ಎಂಬಂತೆ ಮಾತಾಡಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಬಂದಾಗ ನಂಬುವುದು, ಬರದಿದ್ದಾಾಗ ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ವೃತ್ತಿಧರ್ಮವನ್ನು ಮರೆತು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಂದೊಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮಾರಿಕೊಂಡು ಆ ಪಕ್ಷದ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಸಮೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿ ಫಲಿತಾಂಶ ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿವೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಪರವಾಗಿರುವಂತೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಮತದಾರರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಭೀರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮತದಾರನು ಚುನಾವಣಾ ಪೂರ್ವ ಸಮೀಕ್ಷೆೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಅವನು ಯಾವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮತದಾರರಿಗೆ ಗೊಂದಲವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಲೆಂದೇ ಅಥವಾ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಪರ ಮತದಾರರ ಒಲವು ಮೂಡಿಸಲೆಂದೇ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದಂತೆ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುಪಿಎ ಈ ಬಾರಿ ನೂರರ ಗಡಿ ದಾಟುವುದೇ ಅನುಮಾನವೆಂದೇ ಎಲ್ಲ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯಮಟ್ಟದ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಯಾಕೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿತು? ಪಕ್ಷದ ಇಂದಿನ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣ ಯಾರು? ಯಾರನ್ನೂ ದೂರವಂತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸ್ವತಃ ಆ ಪಕ್ಷದ ಹೈಕಮಾಂಡೇ ಕಾರಣ. ಆ ನಾಯಕನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೇಳಿಕೆ, ನಾಯಕತ್ವದ ಕೊರತೆ, ಅತಿಯಾದ ಓಲೈಕೆ ರಾಜಕಾರಣ, ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಾಹಪಿ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಇವೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಇಂದಿನ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ. ಈಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಸ್ಥಿಿತಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷದ ಹಳೆಯ ಮರವೊಂದು ಒಣಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಚುನಾವಣಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನೀವು ಯಾರಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಬೇಕೆಂದಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅವರ ಉತ್ತರ ‘ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ಕೈಗೆ ಮತ. ಕೈಯಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಹೆಂಗ್ ಬದುಕೋದು?’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಟಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಆಯ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಭಾವಾನಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಧ್ವಜ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಂದ್ರೆನೇ ಜನರಿಗೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿ ಗೌರವದ, ಜೀವನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕಲಾರೆವು ಎಂಬ ಭಾವ ಇತ್ತು ಆ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಿಂದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಕಂಬವನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಗೆದ್ದು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿತ್ತು. ಅಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈಗ ಏನಾಗಿದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಮೇಲೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಹಗರಣಗಳ ಮೇಲೆ ಹಗರಣಗಳ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚೀನಾ ರಹಸ್ಯ ಭೇಟಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪರ ಹೇಳಿಕೆ, ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟೈಕ್ ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಜೈಲಲ್ಲಿರುವ ಉಗ್ರರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿನ ಹೇಳಿಕೆ, ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಉಗ್ರನಿಗೆ ಮಸೂದ್ ಜೀ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ತಿಕ್ಕಲುತನಗಳು ಒಂದೇ, ಎರಡೇ? ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ನಂತರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವರ್ತಿಸಿದ ರೀತಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಜನ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಂಪ್ರತಿ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಹುಚ್ಚ, ಕೊಲೆಗಡುಕ.. ಅವಾಚ್ಯಬೈಗುಳ ಇವೆಲ್ಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇದರ ಜತೆಗೆ ಜನ ಈಗ ಹಳಬರಂತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೋಭಾವ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಯಾರೇ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದರೂ ಸಿಡಿದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಮೋದಿಯೇ ಆದರೂ ಸರಿಯೇ. ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಂತೆ ಓಲೈಕೆ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದೇ ದೇಶವೇ ಮೊದಲು ಎಂದು ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣ, ಸದೃಢ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ, ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್‌ನಂತಹ ಹಲವು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದ್ದರಿಂದ ಜನರು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ‌ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದು ನಾಳೆ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಷ್ಟೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ರವಿ ಜಾನೇಕಲ್

ಕಂದಹಾರ ವಿಮಾನ ಅಪಹರಣ: ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆತಂದಿದ್ದ ವಾಜಪೇಯಿ.

ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರೇ ಉಗ್ರ ಮಸೂದ ಹಝಾರ್‌ನನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ. ಆ ಉಗ್ರನೇ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಯೋಧರನ್ನು ಕೊಂದ. ವಾಜಪೇಯಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ ಎನ್ನುವುದು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳ ಇವತ್ತಿನ ಮೊಂಡು ವಾದ.

ಆದರೆ ಅಂದು ಸಂಭವಿಸಿದ್ದೇನು?

 

ಅಂದು ಡಿಸೆಂಬರ್ 24, 1999 ರಂದು ಇಂಡಿಯನ್ ಏರ್ಲೈನ್ಸ್ ವಿಮಾನ IC814, ನೇಪಾಳದ ಕಠ್ಮಂಡುವಿನಿಂದ ದೆಹಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 176 ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿದ್ದ ಈ ವಿಮಾನವನ್ನು ಪಾಕ್ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಸಂಘಟನೆ ಹರ್ಕತ್-ಉಲ್-ಮುಜಾಹಿದ್ದೀನ್ ಉಗ್ರರು ಅಪಹರಣ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ದೆಹಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ವಿಮಾನನವನ್ನು ಉಗ್ರರು ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ಥಾನ ಕಂದಹಾರ್ ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಈ ವೇಳೆ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಉಗ್ರರು ತಮ್ಮ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ ಎನ್ ಡಿಎ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನೇ ತಂದಿತ್ತು.
ಉಗ್ರ ಮೌಲಾನಾ ಮಸೂದ್ ಅಝರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮೂವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ವಿಮಾನ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದ ಉಗ್ರರು ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಉಗ್ರರ ಒತ್ತೆಯಾಳಾಗಿದ್ದ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್ಕಾರ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕರೆತರಲು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂವರು ಕುಖ್ಯಾತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಅಂದು ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವ ಆಗಿದ್ದ ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ವಾಜಪೇಯಿ ಅಣತಿಯಂತೆ ಉಗ್ರರೊಡನೆ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಾದ ಮಸೂದ್ ಅಝರ್, ಒಮರ್ ಸಯೀದ್ ಶೇಖ್ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಠಕ್ ಅಹ್ಮದ್ ಝಾರ್ಗರ್ ಅವರನ್ನು ಕಂದಹಾರ್ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.ಅಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯಿತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ ವಾಜಪೇಯಿ ನಡೆಯನ್ನು ವಿಪಕ್ಷಗಳು, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರಿಂದ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯ ವಿರೋಧಿ ನಿಲುವು ತಾಳಿದರೆಂದು ವಾಜಪೇಯಿ ಬೇಷರತ್ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಅಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಹ ಆಗ್ರಹಿಸಿತ್ತು.
ಆದರೆ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು, ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಜೀವ ರಕ್ಷಣೆಯೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆಯೇ ದೇಶದ ಆದ್ಯತೆ ಎಂದು ಬಗೆದ ವಾಜಪೇಯಿ ಉಗ್ರರ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು.

ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಕಾರ, ಅಂದಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ವಿರೋಧಪಕ್ಷಗಳು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ತಂಡ, ಅಪಹರಣಕಾರರನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆತರುವಂತೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಅಪಹರಣವಾದ ಕುಟುಂಬದವರ ಆಕ್ರಂದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು ಇಂತಹಾ ಕಠಿಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ವಾಜಪೇಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ದೇಶವೇ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಇಂದು ಪರಿಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಬೊಗಳುತ್ತಿರುವ ಜನಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳೋಣ? ರಾಜಕೀಯ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಾಗಿ ದೇಶದ ಭದ್ರತೆ, ಘನತೆ, ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನೇ ಮಣ್ಣುಮಾಡುವಂತಹ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುವುದು ದೇಶದ್ರೋಹದ ಕೆಲಸ. ಇಂಥವರನ್ನು‌ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದು ಒಳಗೆ ಹಾಕಬೇಕು.

ಸಾಲ ವಾಪಸ್ ಕೊಡುವುದೆಂದರೆ, ಸಾವಿರ ಚೇಳು ಕುಟುಕಿದಂತೆ !

ಆ ಹೆಣ್ಮಗಳು..

“ಸರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಯಾಜಮಾನ್ರು ಬಂದಮೇಲೆ ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಅನ್ನ ಆಗಿದೆ, ಸಾಂಬಾರು ಮಾಡಬೇಕು ಎಣ್ಣೆ ಇಲ್ಲ, ಮುಂಜಾನೆ ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನ್ರಿಗೆ ಹೇಳೋದೆ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದಳು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಇಂತದ್ದೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ದುಡ್ಡು ಪಡೆದಿದ್ದಳು. ಆದಾದ ಮೇಲೆ ತಿಂಗಳಾದರೂ ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿನ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೆ ಮನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅದರ ಬಿಸಿ ಇನ್ನು ಇತ್ತು.

ಈಗ ಈಕೆಯೂ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಹಣ ಕೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದುಡ್ಡೇನೋ ಕೊಡಬಹುದು, ಕೊಟ್ಟನಂತರ ಸಾಲ ಮಾಡಿದವನಂತೆ ಅವರನ್ನು ನಾನೇ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಕೆಟ್ಟವನಾನಾಗೋದು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು? ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಸಾಲ ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡೋದಂದ್ರೆ ಸಾವಿರ ಚೇಳು ಒಮ್ಮೆಗೆ ಕುಂಡೆಗೆ ಕುಟುಕಿದಷ್ಟು ನೋವಾಗುತ್ತೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಉಸಾಬರಿ ಯಾಕೆ ಬೇಕು “ಹಣ ಇಲ್ಲ” ಅಂದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ!

“ಸರ್ ಹಾಗೆ ಹೇಳಬೇಡಿ, ಇದ್ರೆ ಕೊಡಿ. ಐವತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಕೊಡಿ ಸಾಕು’ ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದಳು.

‘ಓಹೋ! ನೂರೋ, ಇನ್ನೂರೋ ಕೇಳ್ತಾಳೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಈಕೆ ಕೇವಲ ಐವತ್ತಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಕೇಳ್ಕೊಳ್ತಿದಾಳೆ. ಪಾಪಾ ಏನು ಕಷ್ಟವೋ ಏನೋ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಐವತ್ತೇ ಕೇಳ್ತಿದಾಳೆ.ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಸಗಾರರೇ ಇರೋದಿಲ್ಲ’ ಮನಸು ನನಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು.

ಸರಿ ಅಂತ ಪರ್ಸ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದೆ, ಚೇಂಜ್ ಇಲ್ಲ. ಐದನೂರರ ನೋಟು ಇತ್ತು. “ನೋಡಮ್ಮ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಚೇಂಜ್ ಇಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಪಕ್ಕದ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯವ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳ್ತಿನಿ, ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನು ತಗೊಳ್ಳಿ. ದುಡ್ಡು ಇದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ವಪಾಸ್ಸು ಕೊಡಿ ಅಂದೆ.

“ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ನಾನು ಎಣ್ಣೆ ಜತೆಗೆ ತರಕಾರಿನೂ ತಗೋಬೇಕು. ಆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಐದನೂರು ಕೊಡಿ ಸರ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರತೀನಿ” ಅಂತ ವರಾತ ತೆಗೆದಳು.

“ಸರಿ. ತಗೋ, ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೊ. ಇದರಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ತಗೊಂಡು ನಾಲ್ಕೂನೂರ ಐವತ್ತು ತಂದುಕೊಡು” ಅಂತ ಐದುನೂರರವನೋಟು ಕೊಟ್ಟೆ

ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಡ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಳು. ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಯ್ತು, ಆಕೆಯ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ!ಅವಳುವ ಏನಾದರೂ ದುಡ್ಡು ತಗೊಂಡು ಓಡಿಹೋದಳಾ? ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಮೀಪದಲ್ಲೆ ಮನೆ ಇದೆ, ಐದನೂರಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋದು ಅಸಾಧ್ಯ ಅನಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಯ್ತು! ನನಗೂ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಾಲ್ಕೈದು ಅಂಗಡಿ ಹತ್ರ ನೋಡಿದೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಅವಳ ಗಂಡ ಕಂಡ. – ‘ಡ್ಯೂಟಿ ಗೆ ಹೋಗಿಲ್ವಾ ರಾಮಣ್ಣ ಇವತ್ತು ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ‘ಹೋಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬೀರು ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ರಪ್ಪಂತ ಬಡಿತು. ಅವನನ್ನು ಏನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದೆ.

ಆ ಹೆಂಗಸು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರಾಯ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ ಅಂತ ಮಲಗಿದೆ.

ಮಂಜಾನೆ ಎದ್ದೆ, ಸೀದಾ ಅವಳ ಮನೆಯಕಡೆ ನಡೆದೆ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳಿತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ನನ್ನನ್ನ ನೋಡಿದಳು, ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ, ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತ ಐದುನೂರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಹೋಗಿದ್ದು, ದುಡ್ಡು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಕೊಡದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಏನು ಅಂದ್ಕೊಳ್ತಾರೋ ಅನ್ನೋ ಯಾವ ಅಪರಾದಿಭಾವ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕೇಸು ಏನು ಅಂತ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

” ಏನಮ್ಮಾ ಐವತ್ತು ಬೇಕು ಅಂತ ಐದನೂರು ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಿ ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಾ ?” ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ.

ಅಯ್ಯೋ ನೆನಪೇ ಹೋಗಿತ್ರಿ ಅಂತ ಹುಳ್ಳಗೆ ನಕ್ಕಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೃತಕತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ದುಡ್ಡು ತರಲು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋದಳು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗೇ ಬಂದಳು. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ನಾನು ಸಾಲಗಾರನಂತೆ ಮನೆಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ದಾರಿಹೋಕರು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮನೆಯೊಳಗಿಂದ ಬಂದ ಆ ಹೆಂಗಸು ಯಾವುದೋ ಅಳುಕಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟಳು. ನೋಟುಗಳನ್ನ ಎಣಿಸಿದೆ ನಾಲ್ಕುನೂರು ಇತ್ತು ! ಅವಳು ರಾತ್ರಿ ಬೇಡಿದ್ದು ಐವತ್ತು. ಈಗ ನಾಲ್ಕುನೂರು ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟು ನೂರು ತಗೊಂಡಿದ್ದು ಇದು ನನಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರಿಸಿತ್ತು.

“ಏನಮ್ಮ ನೀನು ಇದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರೋದಾ ?
ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದು ಐವತ್ತು. ಅದೂ ರಾತ್ರಿನೆ ನಮ್ಮೇಜಮಾನ್ರು ಡ್ಯೂಟಿಯಿಂದ ಬಂದನಂತರ ವಾಪಸ್ಸು ಕೊಡ್ತಿನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಿ. ಆದರೆ ಅವರು ನಿನ್ನೆ ಡ್ಯೂಟಿಗೇನೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಈಗ ಬೆಳಗಾಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ಯಜಮಾನ್ರೂ ಬಂದಿದಾರೆ ಇನ್ನೂ ನೂರು ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಿ” ಎಂದೆ.

ಕೊಡ್ತಿನ್ರಿ ಇವತ್ತು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಪುರಾಣ ಹೇಳೋಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ಳು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕುನೂರಾದ್ರೂ ಕೈ ಸೇರಿತ್ತು.

ಇದಾಗಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯಿತು ಆ ನೂರು ವಾಪಸ್ಸು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದ್ಯಾವುದೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿದಾಳೆ. ಈಗಲೂ ದಿನಾ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಮನೆಮುಂದೆ ನಿಂತಿರ್ತಾರೆ ನನ್ನಂತೆ !

(ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನಾನು ಕೆಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಘಟನೆ)